تكرار فاجعه انجيل سي در بابل

روستائيان اعلام داشتند اگر مسئولان اقدام نكنند خود مانع احداث كارخانه زباله سوز در روستاي مقريكلا مي شوند.

به گزارش خبرنگار اختصاصی بي بي ان از بابل، در پي انعقاد قرارداد استانداري مازندران با يك شركت مالزيايي مبني بر احداث كارخانه زباله سوزدر بابل و حمل روزانه پنج هزار تن زباله براي بازيافت به اين كارخانه، اعضاي شوراها و دهياران به نمايندگي از مردم روستاهاي مقريكلا، بالا احمد كلا، كبوتردان، خردمرد رضايي، خردمرد انيسي، كمال محله و باغ مركبات 70 هكتاري جعفريان با ارسال نامه اي به سيد علي اكبر طاهايي استاندار مازندران مخالفت خود را با احداث كارخانه زباله سوز در روستاي  مقريكلا اميركلا اعلام كردند.

در اين نامه كه نسخه اي از آن به خبرنگار اختصاصی بي بي ان در بابل ارجاع شده آمده است: حدود يك ماه قبل براداران شجاعيان از اعضاي شوراي شهر اميركلا كه مورد اعتماد مردم منطقه به ويژه روستاي مقريكلا بوده اند، به بهانه ايجاد باغ مركبات با سماجت و پافشاري تعدادي از كشاورزان را متقاعد به فروش حدود چهار هكتار زمين بالاتر از قيمت متعارف  مي كنند، لكن طبق مدارك موجود، در جلساتي كه با حضور شهرداري هاي بابل و بابلسر و فرماندار بابل تشكيل شد نامبردگان زمين خريداري شده را در اختیار پيمانكار يك شركت مالزيايي S.W.T قرار داده تا در آن تخليه زباله و دستگاه زباله سوز براي شهرداري هاي تابعه انجام شود اما با توجه به اينكه نقطه مذكور در مركز زمين هاي شاليزاري و همجوار روستاهاي مقريكلا، بالا احمد كلا، كبوتردان، خردمرد رضايي، خردمرد انيسي، كمال محله و باغ مركبات 70 هكتاري جعفريان قرار دارد اهالي اين روستاها به محض شنيدن اين خبر متحول شده و در دفتر شوراها و دهياري هاي روستاهاي مذكور تجمع كرده و اعتراض خويش را اعلام و خواستار پيگيري و جلوگيري از طرحي كه فاجعه زيست محيطي براي ساكنين روستاهاي مذكور كه بالغ بر هشت هزار نفربوده و مالك بيش از دو هزارهكتار زمين شاليزاري هستند را به همراه داشته و كشاورزان به شدت مخالفت خود را اعلام كرده و تاكيد كردند چنانچه مسئولان شهرستان نتوانند از اجراي اين طرح خانمانسوزكه عامل شيوع انواع بيماري ناشناخته و گسترش ميكروب هاي خطرناك در فضاي منطقه و آلودگي آب هاي زير زميني بوده جلوگيري كنند مردم خود وارد عمل شده و از اين كار ممانعت مي كنند.

در ادامه اين نامه آمده است: اعضاي شورا و دهياري هاي روستاهاي مذكور كه نماينده سياسي، اجتماعي و فرهنگي  مردم روستا هستند وظيفه خود دانسته حركات مردم را انعكاس داده و عواقب امر را به اطلاع مسئولان رسانده و از پيامدهاي آن مطلع سازند.

در بخش ديگري از اين نامه آمده است: مي خواهيم بدانيم آيا روستائيان حق زندگي دارند، بهداشت براي روستائيان است، شخصيت انساني را براي روستائيان قائل هستيم، آيا روستائيان  حق آسايش و تنفس هواي پاك را دارند، اگر جواب اين سوالات مثبت است پس چگونه به خود اجازه مي دهيم در زميني كه كشت برنج انجام مي گيرد و حتي اجازه نمي دهند در گوشه اي ازآن براي پرورش دام كه صنعت كشاورزي است اسطبلي براي نگهداري دام احداث شود ليكن براي انباشت زباله و احداث كارخانه زباله سوز مجوز صادر مي كنند و يا بدون مشورت با كشاورزان به صورت محرمانه جلسه مشورتي تشكيل مي دهند، يعني روستائيان آدم نيستند، چرا اين همه زمين هاي باير و لم يزرع در سواحل دريا و كوه ها وجود دارد اقدام نمي كنند، علي هذا استدعا داريم تدابيري اتخاذ شود تا روستائياني كه با تمام مشكلات زندگي و با تقديم شهداي گرانقدر به انقلاب اسلامي باعث ثبات و امنيت اجتماعي كشور شدند و با عدم حمايت موسسات كشاورزي، در امر توليد و رفع وابستگي به بيگانگان نهايت سعي خود را نموده تا در امنيت سلامت خللي ايجاد نشود دستور فرمائيد اقدامات لازم و قانوني مبذول شود.

سلامت = امنيت= حفظ نظام

اين نامه به امضاي دهياران روستاهاي مقريكلا، بالا احمد كلا، كبوتردان، خردمرد رضايي، خردمرد انيسي، كمال محله نيز رسيده است.